ଆପେ ବଞ୍ଚିଲେ ବାପର ନାଆଁ Ape Banchile Bapara Naa

ଭାଇ କହିଲେ ଚଢି ଯା,
ଏଇଟା ଲାଷ୍ଟ ଟ୍ରେନ, ଆଉ ମିଳିବନି
ପେଲିଦେଲେ ଜନ ସମୁଦ୍ରକୁ ।
ଖୁନ୍ଦାଖୁନ୍ଦି ଭିଡ, ଶୋରିଷ ବୁଣିଲେ
ଗୋଟିଏ ବି ଭୂମିଷ୍ଟ ହେବନାହିଁ ।
ସହଯାତ୍ରୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲି,
କହିଲି ଭାଇ, ପାଦ ରଖିବାକୁ
ଜାଗା ଟିକେ ଦେବେ !
ଚମକି ଚାହିଁଲେ ଯାତ୍ରୀ,
ସତେ ଅବା ମହାଦାନୀ ବାଳୀଙ୍କୁ
ବାମନ କି ମାଗିଦେଲେ,
ତୃତୀୟ ପାଦ ପାଇଁ ଛଅ ଇଞ୍ଚ ଭୂମୀ !
ଯାତ୍ରୀ କହିଲେ ବନ୍ଧୁ, ଆଜିର ଏ ଦୁନିଆରେ
ବିନା ସ୍ୱାର୍ଥେ କେହି କିଛି ଦିଏନା କାହାକୁ !
ଏଠି ମୃତ୍ୟୁ ମାଗିଲେ ବି ପଚାରିବେ
ସେଥିରେ କି ଲାଭ ହେବ ମୋର ?
‘ନିଜ ପାଇଁ ଜାଗା’ ଏଠି
ନିଜେ ହିଁ ତିଆରି କର, ଅଥବା
ଅପେକ୍ଷା କର ‘ନିଜ ପାଳି’ ପାଇଁ,
ଅନନ୍ତକାଳ ଯାଏ ।
ଏଠି ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ହେଲେ,
ଅନ୍ୟକୁ ପଛକୁ କରି ଧସେଇ ପଶିବାକୁ ହୁଏ,
ଉପରକୁ ଉଠିବାକୁ ହେଲେ
ଅନ୍ୟର କାନ୍ଧେ ଚଢିଯାଅ,
ନହେଲେ ନିଜ କାନ୍ଧ କେହି ସ୍ୱାର୍ଥୀ ପାଇଁ
ସହର୍ସେ ପତେଇ ଦିଅ ।
ଯଦି କେହି ଆଗେ ବଢିବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକରେ,
ଗୋଡ ଟାଣି ତାକୁ ପଛେ କରି ନିଅ ।
ଏଠି ବଡହେବାକୁ ବଡକାମ କରିବାକୁ ହୁଏନା,
ଅନ୍ୟର ଚେର କାଟି ଦିଅ, ଆପେ ବିରାଟ ଦିଶିବ ।

ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲି,
କାହିଁ ଗଲା ସେ ସମ୍ବେଦନାର ହୃଦୟ ?
ଭେଜାଲ ଖାଇ ଖାଇ ଶୁଖିଗଲା ଅବା
ସରସ ହୃଦୟ ସବୁ, ଭୂଲିଗଲା
“ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡିଥାଉ,
ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ”ର ସେ ବାଣୀ ।
ଏଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ‘ନିଜ ଚିନ୍ତା ନିଜକୁ ବଳୁଛି’,
ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିବ କେଉଁଠୁ ?
ବିଚିତ୍ର ଏ ଆଜିର ଦୁନିଆ,
ଭାବୁଥିଲି ଏଇଠି ଓହ୍ଲେଇ ଯିବି, ଅବା
ଏହି ସ୍ୱାର୍ଥପର ଦୁନିଆ ଭିଡରେ,
ନିଜକୁ ମିଶାଇ ନେବି?

****03/01/2018****

Advertisements

ସପନର ମେଳକ Sapana ra Melak

ଜୀବନଟା ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନର
ଫୁଲତୋଡା ଟିଏ, କିନ୍ତୁ,
ସ୍ୱପ୍ନ ଆଉ ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରେ
ରଂଗର କେତେ ଯେ ଫରକ ।
ସ୍ୱପ୍ନର ବି ମେଳକ ହୁଏ,
ଗଣ ଓ ଗୁଣର ହିସାବ ନିକାଶ ପରେ
କେବେ ଜୋଟକ ପଡିଯାଏ,
କେବେ ବନ୍ଧନ ଛିଣ୍ଡିଯାଏ
ଆଉ କେବେ ଛିଟିକି ପଡେ
ହୃଦୟର ଟୁକୁଡାସବୁ
ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ବିଛାଡି ହୋଇଯାଏ,
ସ୍ୱପ୍ନର ରଙ୍ଗସବୁ ବେରଙ୍ଗ ହୋଇଯାଏ ।
ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ପୁଣି ଥରେ
ରଫୁ ପକାଇ ଦେବ ଦଦରା ହୃଦୟରେ,
ଏବଂ ମରାମତି ପରେ,
ରୋଗଣା ହୃଦୟକୁ ଛାତିରେ ବୋହି
ଜୀଇଁଯିବ ଆଉ କିଛିଦିନ ।
ପୁଣି ଜୁଟିଯିବ ଆଉ ଏକ
ନୂତନ ହୃଦୟର ସନ୍ଧାନରେ ।
ସୁନା ଖଣି ନହେଲେ ନାହିଁ
କୋଇଲା ଖଦାନର ଠିକଣା ତ ମିଳିଯିବ ।
ରତ୍ନର ଚମକ ନହେଲେ ନାହିଁ
ଜୀବନକୁ ପୂନର୍ବାର ଜିଇଁବାର
କିଛି ଇନ୍ଧନ ତ ମିଳିଯିବ ।

ଆମ ସ୍ୱପ୍ନ ମାନଙ୍କର
ରାଶି, ନକ୍ଷତ୍ର ଭିନ୍ନ ଥିଲା,
ମେଳକ ବିଗିଡି ଗଲା ।
ଜୀବନର ରାସ୍ତା କେଉଁ ଏକ ଦୋଛକିରେ
ଅଲଗା ଅଲଗା ମୋଡି ଗଲା ।
ନିଜ ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନର ଗଣ୍ଠୁଲି ବୋହି
ଆମେ ଆଗେଇ ଗଲେ,
ଅଲଗା ଅଲଗା ରାସ୍ତାରେ
ଏବଂ ଆମର ଆଶା ସବୁ,
ସମୟର ଦୋଛକିର ବତୀଖୁଣ୍ଟେ
ସେମିତି ଲଟକି ରହିଗଲେ ।

***26/12/2017***

ଧର୍ମ Dharma

ମାଆ କହିଲେ,
ଏଇଠି ଭଗବାନ ରହନ୍ତି,
ଏହାକୁ ମନ୍ଦିର କହନ୍ତି,
ଏଇଠି ମୁଣ୍ଡିଆ ମାର, ଧର୍ମ ହେବ ।
ବାପା ହାତରେ କିଛି ପଇସା ଦେଲେ
କହିଲେ, ମନ୍ଦିର ହୁଣ୍ଡିରେ ପକା, ଧର୍ମ ହେବ ।
ଭଗବାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଫୁଲ ଚଢା,
ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗରେ ଧୂଦ ଦେ, ଦୀପ ଜାଳ
ପ୍ରଣାମ କର, ଧର୍ମ ହେବ ।
ପ୍ରଭୂଙ୍କୁ ପାଖରେ ପ୍ରସାଦ ଚଢାଅ
ଧର୍ମ ହେବ ।
ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ଭିଖାରୀଙ୍କୁ
ଖୁଚୁରା ପଇସା ଦିଅ, ଧର୍ମ ହେବ ।
ବାର ମାସରେ ତେର ପର୍ବ କର,
ଏକାଦଶୀରେ ଓପାଷ ରଖ,
ସୋମ, ଗୁରୁ, ଶନିବାର ଆମିଷ ଖାଆନି
ଧର୍ମ ହେବ ।
ସକାଳ ସଞ୍ଜରେ ଦୀପ ଜାଳ, ଧୂପଦିଅ
ପ୍ରଭୂଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର, ତୁଳସୀରେ ପାଣି ଦିଅ
ନିତି ଭାଗବତ, ପୁରାଣ ପଢ,
ଗୋ-ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁୁ ପ୍ରଣାମକର, ଧର୍ମ ହେବ ।
ମାଆ ବାପା ଯାହା କହିଲେ, ମାନିଲି,
ଯେପରି କହିଲେ ସବୁ କଲି କରୁଥିଲି ।
ଦିନେ ମାଆକୁ ପଚାରିଲି,
ମାଆ ଏଇ ଧର୍ମଟା କଣ?
କେତେ ଧର୍ମ ଜମା ହେଲାଣି ମୋହର?
ମାଆ କୋଳକୁ ଟାଣିନେଲେ,
ଟିକେ ଗେଲ କଲେ, ପୁଣି କହିଲେ, ଧନରେ,
ମୁଁ କି ଜାଣେ ଏଇ ଧର୍ମ କର୍ମ କ’ଣ?
ବାପାଙ୍କୁ ପଚାର, ସିଏ ଜାଣିଥିବେ ।
ବାପାଙ୍କୁ ପୁଛିଲି, ବାପା ଏଇ ଧର୍ମଟା କଣ?
କେତେ ଧର୍ମ ଜମା ହେଲାଣି ମୋହର?
ବାପା କହିଲେ, ମୋତେ କି ଜଣାଅଛି
ଧର୍ମ ମାନେ କ’ଣ !
ମୋ ବାପା ମାଆ ମୋତେ ଶିଖାଇଥିଲେ,
ମୁଁ ତୋତେ ଶିଖାଇ ଦେଲି,
ମୁଁ ବି ଜାଣେନା କେତେ ଧର୍ମ
ଜମା ମୋ ଖାତାରେ ।
କହନ୍ତି, ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତିନି,
ପଚାରିଲେ କାଳେ ପାପ ହୁଏ ।
ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲି
ଏ ପାପ ପୁଣି କ’ଣ????

***28/12/2017***

ଗୋଟିଏ ଫଗୁଣେ ଜୀବନ ସରେନା Gotie Fagune Jeeban sarena

ତୁମରି ଅବର୍ତ୍ତମାନରେ
କାଲି ବି ବଞ୍ଚିଥିଲି,
ଆଜି ବି ବଞ୍ଚିଛି ।
ଜଣା ନାହିଁ କେତେ କାଳ
ତୁମବିନା ଅହୁରି ବଞ୍ଚିବି !
ସତ କଥା,
କାହା ବିନା, କେହି କେବେ
ମରି ତ ଯାଏନା ।
କାହା ବିନା ଦୁନିଆରେ
କାମ କିଛି ଅଟକି ଯାଏନା,
ଦୁନିଆ ତ ସେମିତି ଚାଲୁଥାଏ
ଯେମିତି ଦିନ, ପ୍ରତିଦିନ ବିତିଯାଏ ।

ଫଗୁଣ ତ ବେରଙ୍ଗ ଲେଉଟି ଗଲା,
ତା ପାଖେ କିଛି ଶବ୍ଦ ବି ନଥିଲା,
ମୋତେ ଟିକେ ବୁଝେଇ ଦେବାକୁ ।
ଖାଲି ଏତିକି କହିଲା,
ବିସନ୍ନ କାହିଁକି ବନ୍ଧୁ?
ଗୋଟିଏ ଫଗୁଣରେ,
ଜୀବନ ତ ଯାଏନାହିଁ ସରି, କିମ୍ବା
ଗୋଟିଏ ବସନ୍ତରେ,
ଫୁଲ ଫୁଟି ମଉଳିଯାଏନା ।
ଏଇ ରୁତୁ ମାନଙ୍କର କଣ ଅଛି,
ପୁଣି ଆସିବେ ସେମାନେ,
ସବୁକିଛି ଫେରିବ ତ ଦିନେ
ଆଜି ଟିକେ ହିସି ଦିଅ,
ସବୁଦିନ ସମାନ ରହେନା ।

ସ୍ଥାନ କେବେ ରିକ୍ତ ରହେ ନାହିଁ
ଶୂନ୍ୟ କେବେ ରହେ ନାହିଁ କିଛି,
ଶୂନ୍ୟ ତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସଦା ।
ତୁମେ ନାହଁ ତୁମ ସ୍ମୃତି ଅଛି,
ତୁମ ପ୍ରିତି ନାହିଁ,
ବିରହର ରାତ୍ରୀ ବାକି ଅଛି ।
ଅପେକ୍ଷା ରହିଛି, ରହିବ,
କେହି ଜଣେ ଆସିବ ନିଶ୍ଚୟ ଦିନେ ।
ଏଇ କଥା ସତ ସତ,
ସିଏ କିନ୍ତୁ, ତୁମେ ତ ନଥିବ,
ହେଲେ ଯିଏ ବି ଥିବ,
ସିଏ ମୋର ଜୀବନର ସାଥୀ ହେବ ।

***18/11/2017***

ଦୃଷ୍ଟିପରିଧୀ Drusti Paridhi

ନଦୀର ଏ କୁଳରେ ଠିଆହୋଇ
ଆର କୁଳକୁ ଚାହିଁଲେ,
କିଛି ଠିକ୍ ଠିକ୍ ଦିଶେନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ତାର ମାନେ ନୁହେଁ
ନଦୀ ଖୁବ୍ ବଡ ଥିଲା !
ନଦୀ ତ ସାମାନ୍ୟ ଥିଲା,
ଝରଣାଠୁ ଟିକେ ବଡ
ହେଲେ ବୈତରଣୀଠୁ ଅନେକ ଛୋଟ ।
କଥା ତ ଦୂରତାର ନଥିଲା
କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟିପରିଧୀର,
କଥା ଥିଲା, ଦେଖିବାର ଇଚ୍ଛାର ।

ବିନା ଚଷମାରେ ବି,
ଆଖି ଛୋଟ ଛୋଟ କରି
ଜେଜେ ଚିହ୍ନି ନିଅନ୍ତି
ନାତି ନାତୁଣୀ ମାନଙ୍କୁ,
ଯଦିବା ଦେଖାହୁଏ ବରଷକ ପରେ ।
ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଡିବିରି ଆଲୁଅରେ
ନିରିମାଖି ଦାସଘର ସାନବୋହୁ,
ପରଦେଶୀ ପ୍ରିୟତମ ଚିଠି ପଢିଯାଏ
କେତେ ସରାଗରେ ।
ପିଲାଦିନେ କମ୍ବଳ ତଳେ
ବାପାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ, ଲୁଚାଇ,
ଡିଟକ୍ଟିଭ ନଭେଲ ବି
ବଡ ଆରାମରେ ପଢିହୁଏ ।

ଡେରି ରାତି ଯାଏ ଅଖିଆ ଅପିଆ
ନିତି ଅଧାରାତି ଯାଏ,
ମାଆ ଯେ ଅପକ୍ଷା କରେ, ହେଲେ
ମାଆର ମମତା କେବେ ବି ଦିଶେନା ।
କିନ୍ତୁ କେବେ ସଂଧ୍ୟାରେ
ଟିକିଏ ବିଳମ୍ବ ଯୋଗୁ,
ପ୍ରେମୀକାର ଚାହା ଥଣ୍ଡା ହୋଇଗଲେ,
ମନ କେତେ ଅନୁତାପେ ଭରିଯାଏ ।
ଘର ଅଗଣାରେ ନିତି ନିତି ଫୁଟେ
କେତେ ଜାତି ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଫୁଲ,
ହେଲେ କେବେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସେନା,
କିନ୍ତୁ ଦୂର ପରବତ
କେତେଯେ ସୁନ୍ଦର ସତେ,
ମନ ନିତି ଝୁରି ହୁଏ ।
ପତ୍ନୀର ସତେଜ ଗୋଲାପି ଗୋଲାପି ମୁହଁ
ଦେହଘଷା ହୋଇଯାଏ,
ମନ ଅମାନିଆ, ନିତି ନିତି ଆକାଶରେ,
ନୁଆ ଚାନ୍ଦ ଖୋଜୁଥାଏ ।

***19/12/2013***

ବରଷ ବଦଳି ଯାଏ Barasa Badali Jae

ବର୍ଷ ଆସିଲେ କେତେ ଗଲେ,
ତାର କିଛି ହିସାବ ମିଳେନା,
ପ୍ରତିବର୍ଷ ବୈଶାଖ ବି ଆସିଲା,
ବର୍ଷା ଆଉ ତାପଛେ ପଛେ ବସନ୍ତ ବି ।
କାଳେ ଭୂଲିଯିବି,
ଲେଖିନେଲି ସବୁ କିଛି ସ୍ମୃତି ଡାରିରୀରେ ।
ବହୁତ ଜରୁରୀ ଘଟଣା ସବୁ ଟିପିନେଲି,
ଆଉ ମାମୁଲି ଘଟଣା ମନେ ରହିଗଲେ ।
କିନ୍ତୁ ବର୍ଷ ଶେଷେ,
ପୁରୁଣା ଡାଇରୀ ବି ହଜିଯାଏ ।
ମୋଟା ମୋଟି କଥା,
ପୁରୁଣା ଦିନ ମାନଙ୍କର ହିସାବ ମିଳେନା ।

ସଂସାର ବି ବିଚିତ୍ର ବହୁତ,
ଜଣାପଡେନି କେବେ ଆପଣାର ଲୋକ
ପର ହୋଇଯାଏ,
ପୁଣି ପର କେବେ ଆପଣାର ହୋଇ,
ମୁଣ୍ଡର ବୋଝକୁ ହାଲୁକା କରିଯାଏ ।
କେବେ ନା’କେହି ନିଜରଥାଏ
ନା’କେହି ପର,
ମନେହୁଏ,କେଉଁ ଏକ ପରଦେଶେ,
ହାଟ ମଝିରେ ମୁଁ ଏକାକୀ ବେପାରୀ
ଲୋକ ଗହଳିରେ ଏକା ହନ୍ତସନ୍ତ ହୁଏ ।
ଏଇତ ଜୀବନ,
ଏଇମିତି ଗଡି ଚାଲିଯାଏ,
ବର୍ଷ ଆସେ ବର୍ଷ ଯାଏ,
ନୂଆ ପୁରୁଣା ହୁଏ
କାନ୍ଥର କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ବଦଳି ଯାଏ,
ବୟସରେ ବର୍ଷ ଯୋଡିଯାଏ ।
ହିସାବ ରହେନା,
କେତେ ଦେଲି କେତେ ନେଲି
ହିସାବଖାତା ତେବେ ବି,
ସେମିତି ଶୁନ୍ୟ ରହିଯାଏ ।

***28/12/2017***

ଏତିକି ସପନ ମୋର Etiki Sapan Mora

ମୁଁ ମରିଗଲା ପରେ
କିଏ ଜାଣେ,
ଚାନ୍ଦରେ କଳଙ୍କଟିଏ ହୋଇ
ରହି ଯିବି, ଅବା ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ,
ତୁମ ମନ ଆକାଶରେ,
ପ୍ରତିଟି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ,
ଚାନ୍ଦଟିଏ ହୋଇ ଅବଶ୍ୟ ଉଇଁବି,
ଆଉ
ସକାଳର ସିନ୍ଦୁରା ଫାଟିବା ଆଗରୁ
ମଲାଜହ୍ନ ହେବି ନାହିଁ,
ସିଧା ଅସ୍ତ ହୋଇଯିବି ।

ଚାନ୍ଦଟିଏ ପରି,
ତୁମ ଅଗଣାରେ ଶିତଳ ଜୋତ୍ସ୍ନାର,
ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଆଲୁଅ ବିଛାଡି ଦେବି ।
କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଚାନ୍ଦ ପରି
ବଢି ବଢି ଯିବି, ଆଉ
କେବେ ପୁଣି ଧୀରେ ଧୀରେ
ଉଆଁସର ଅନ୍ଧାରରେ,
ଲିଭି ଲିଭି ଯାଉଥିବି ।
ହେଲେ, ପୁଣି ପକ୍ଷେ ଛାଡି,
ବାରମ୍ବାର ଆସୁଥିବି ।

ନା’ ତୁମେ ମୋତେ ଭୂଲିପାରିବ,
ନା’ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂଲିବି ।
ଯେବେ ତୁମେ ଅଣ୍ଡାଳିବ,
ତୁମ ଭିଜାଭିଜା ସ୍ମୃତି ସାମୁକାରେ,
କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି
ତୁମେ ମୋତେ ପାଇଯିବ ।
ମୋ କବିତାର କେଉଁ ଏକ ପକ୍ତିରେ,
ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନ ଖୋଜିବ,
କେବେ ପଦେ ଅଧେ ମୋ ଗୀତ
ଗୁଣୁଗୁଣୁ ଗାଇ ଯିିବ,
ଏବଂ ତୁମ ସାଥିରେ,
ଚାନ୍ଦଟିଏ ପରି ତୁମେ ମୋତେ
ଅବଶ୍ୟ ପାଇବ ।

***16/12/2017***