ପଦ୍ମ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ Padma ghunchi ghuchi jae

ସୁଖ ମୁଁ ଜୀବନେ ଖୋଜୁଅଛି ଯେତେ
ସୁଖ ହଜି ହଜି ଯାଏ
ପଦ୍ମ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଯାଏ,
ପାଇଲେ ଯେତେବି ପେଟ ଭରେନାହିଁ
ଆହୁରି ଅଧିକ ଲୋଡଇ ଏମନ
ଲୋଭ ବଢି ବଢି ଯାଏ ।
ମନ ବନସ୍ତରେ କାମନାର ଅଗ୍ନି
ଲୋଭ ଇର୍ଷାର ବହ୍ନି
ଆପେ ଆପେ ଲାଗିଯାଏ,
ବଢି ବଢି ଯାଏ ପାଇବାର ଇଚ୍ଛା
ଯେତେ ପାଇଲେବି
କ୍ଷୁଧା ମେଣ୍ଟେନାହିଁ
ଲୋଭର ନା ଅନ୍ତ ହୁଏ !
କାମନା ବିନାଶେ ଦୁଖର ବିନାଶ
ମନ ସନ୍ତୋଷେ ପୁରେ ସବୁଆଶ
ଏ କଥା ତ ମିଛ ଲାଗେ,
ନିର୍ବାଣ ଅବା ଚାହୁଁଅଛି କିଏ
ମନ ସନ୍ତୋଷ କିଏ ଅବା ମାଗେ
ସୁଖ ସମ୍ପତ୍ତିର ଲୋଭ ଜାଗେ ।
ଭାବିବାକୁ ମନ ହୁଏନାହିଁ ଜମା
ଜାଣି ଭୂଲିଯାଏ ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ
ମିଛ ମାୟା ଭରା ସଂସାର,
ଆଜି ମଲେ କାଲି ଦୁଇଦିନ ହେବ
ପ୍ରାଣ ଗଲାପରେ ସବୁ ରହିଯିବ
ଭାବେ ନାହିଁ ମନ ମୋର ।
ରହିଗଲେ ଯିବ ସକଳ ସମ୍ପତ୍ତି
ଦୁଃଖ ନାହିଁ ମନେ ନାହିଁ ମୋ ଆପତ୍ତି
ଖାଲି ହାତେ ଯିବି ଚାଲି,
ମନ କାମନା କି ଅଧାରେ ଛାଡିବି
ଉପାର୍ଜନ ସବୁ ଦାନ ଦେଇଦେବି
ମରିଯିବି ଦିନେ ବୋଲି !
ପାପ ପୂଣ୍ୟ ତ ମନର ଭରମ
କିଛି ନାହିଁ ଏଠି ଅଧର୍ମ ଧର୍ମ
ଦୁର୍ବଳ ସବୁ ମନର ସ୍ଥିତି,
ଉପାର୍ଜନ ପାଇଁ ସକଳ ମଉକା
ଭାବେ ନାହିଁ କେବେ ଅସଦ ପନ୍ଥା
ଆବୋରେ ନରଖି ଭିତି ।
ସୁଖର ଆଶାରେ କର୍ମେ ଲାଗିଥାଏ
ପ୍ରିୟ ପରିଜନ ଖୁସି ଭୂଲିଯାଏ
ଦିନରାତି ଯାଏ ଭୂଲି,
ସୁଖତ ମିଳେନା ସନ୍ତୋଷ ବିନା
ମୁକ୍ତି ମିଳେନା ସତ୍ କର୍ମ ବିନା
ସବୁତ ପାଶୋରି ଦେଲି ।
ମନ ଖୁସି ଆଉ ପ୍ରାଣର ଶାନ୍ତି
ସବୁ ମୁଁ ହରାଇ ଭାବୁଅଛି ଆଜି
ଏଇ ଜୀବନରେ ଏ କଣ କଲି !

***11/05/2018***

Advertisements

ଖୁସି ସତେ ଶସ୍ତା କେତେ Khusi sate Sasta kete

ଖୁସି ସତେ ଶସ୍ତା କେତେ
ମିଳିଯାଏ କେତେ ସହଜରେ
ହେଲେ, ସୁଖ ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ
ଦୁଃଖ କିଣେ ଜାଣ ଅଜଣାରେ,
ହାତ ପାହାନ୍ତାର ବତୀ
ଭୂଲିଯାଏ ଜହ୍ନ ଖୋଜିବାରେ
ବିନାମୂଲ୍ୟ ଖୁସି ଭୂଲି
ଖୁସି ଖୋଜେ ମହଙ୍ଗା ବଜାରେ ।

ଅସରନ୍ତି ମମତା ମିଳେ
ପରିବାର, ମାଆବାପା କୋଳେ
ପ୍ରେମର ସମୁଦ୍ର ସତେ
ନିଜ ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ମେଳେ ।
ସ୍ନେହ ମମତାର ଗଙ୍ଗା
ପରିଜନ ପ୍ରିୟ ସଙ୍ଗତରେ,
ଅସରନ୍ତି ମମତା ଭୂଲି
ଶ୍ରଦ୍ଧା ଖୋଜେ ହାଟ ବଜାରରେ ।

ପ୍ରେମ ସତେ ମହଙ୍ଗା ନୁହେଁ
ମିଳେ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସଙ୍ଗତରେ
ପଦେ ମଧୂର କଥାରେ (ଅବା)
ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ ।
ସବୁ ସୁଖ ମିଳିଯାଏ
ତା’ର ଲାଜ ଲାଜ ହସରେ,
ଅମୃତ ପ୍ରେମକୁ ଭୂଲି
ପ୍ରିତି ଖୋଜେ ଦେହ ବଜାରରେ ।

***29/04/2014***

କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ- ଅନନ୍ତ ପ୍ରତିକ୍ଷା Ananta Pratikshya

ପ୍ରତିବର୍ଷ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ବଦଳୁଛି, ମାସ ଶେଷରେ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରର ପୃଷ୍ଠା ବଦଳି ଯାଉଛି । ବହୁତ କିଛି ବଦଳି ଯାଉଛି ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ । କିନ୍ତୁ ତୁମର ଫଟୋଟି ଯୋଉଁଠି ଲାଗିଥିଲା ଠିକ୍ ସେଇଠି ସେମିତି ଲାଗିଛି । ଫୁଲମାଳଟି ସୁଖି ସୁଖି ଦିନେ ଛିଣ୍ଡି ଆପଣାଛାଏଁ ଖସି ପଡିଲା । ତା ପରେ ଆଉ ସାହାସ ଜୁଟେଇ ପାରୁନି ନୂଆ ମାଳଟିଏ ଲଗାଇବି ବୋଲି । ତୁମେ ମଲ୍ଲି ଫୁଲକୁ ବହୁତ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲ, ଗଭାରେ ଖୋସିଦେଲେ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ଯାଉଥିଲ । । ଆଜିବି ମନେ ଅଛି, ତୁମ ଜନ୍ମଦିନରେ ଥରେ ଗୋଲାପ ତୋଡାଟିଏ ଆଣି ଦେଇଥିଲି । ତୁମେତ ଖୁସି ହୋଇଯାଇଥିଲ ହେଲେ ଉତ୍ସୁକ ଆଖିରେ ଅନେଇ ରହିଗଲ ମୋତେ, ଯେମିତି ଆଉକିଛି ଖୋଜୁଥିଲ ! ମୁଁ ପଚାରିଲି ଭଲ ଲାଗିଲାନି ଗୋଲାପ ଫୁଲର ତୋଡାଟା? ତୁମେ ଟିକେ ହସିଦେଇ କହିଲ, ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଛି ଗୋଲାପ ଗୁଡିକ, ହେଲେ ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ତୁମେ ମଲ୍ଲି ମାଳଟିଏ ଆଣିବ, ତୁମ ନିଜ ହାତରେ ମୋ ଗଭାରେ ବାନ୍ଧିଦେବ ବୋଲି । ସେଇଦିନ ମୁଁ ଜାଣିଗଲି ମଲ୍ଲିଫୁଲ ପ୍ରତି ତୁମର ଦୁର୍ବଳତା । ଏବେବି କେବେ ବଜାର ଗଲେ କିଣି ଆଣୁଚି ମଲ୍ଲିମାଳ ତୁମ ଜୁଡାପାଇଁ । ହେଲେ ତୁମ ଫଟୋରେ ତୁମ ଜୁଡାଟା ତ ଦିଶୁନି, କେମିତି ବାନ୍ଧିଦେବି ? ଏଇ ଟେବୁଲ ଉପରେ ଏମିତି ପଡିପଡି ମାଳସବୁ ସୁଖି ଯାଉଛି ସିନା ତୁମ ଫଟୋରେ ମାଳାଟିଏ ଚଢେଇବାର ସାହାସ ଏକାଠି କରି ପାରୁନି । ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏନି ତୁମେ ଆଉ ନାହଁ ବୋଲି ।

ନିଇତି ସକାଳେ ଉଠିଲେ ବାଆଁପଟ ଶେଜ ଆଡକୁ ଦେଖେ, ତୁମକଥା ଭାବେ। ଲାଗେ ତୁମ ଯେପରି ସକାଳୁ ଉଠି ରୋଷେଇଘରେ ମୋ ପାଇଁ ଚାହା ତିଆରି କରୁଛ । ଏବେ ଏବେ ଗରମ ଗରମ ଚାହା କପ୍ ଟେ ନେଇ ଆସିବ । ପାଖ ଟେବୁଲରେ ରଖି ମୋ ଚାଦର ଉଠେଇ ନେବ ଆଉ କହିବ, ଆରେ ଉଠମ, ସକାଳ ହୋଇ ସାରିଲାଣି କେତେବେଳୁ । ହେଲେ ଆଜିକାଲି କେହି ଉଠାଏନି ମୋତେ । ଏବେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଆପେ ଆପେ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି । ସକାଳୁ କେହି ଚାହାକପେ ବେଡପାଖକୁ ନେଇଆସୁନି । ସକାଳୁ ଉଠି ଡାଇନିଂ ଟେବ୍ଲ ପାଖରେ ଯାଇ ଦେଖୁଚି, ପିଲାଏ ଉଠିଲେଣି କି ନାହିଁ । ପିଲାଏ ତ ଡେରିରେ ଉଠନ୍ତି । ନିଜେ ରୋଷେଇ ଘରେ ପଶି ଚାହା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛାବି ହେଉନି । ତୁମେ ଥିଲାବେଳେ କେତେଥର ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଟିକେ ସମୟ ବିତେଇବାକୁ ମୁଁ ଚାହା କରିବା ବାହାନାରେ ରୋଷେଇଘରକୁ ଯାଉଥିଲି, ଚାହା ତିଆରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ବି କରୁଥିଲି, ହେଲେ ସବୁଥର ତୁମେ ମୋତେ ଅଟକେଇ ଦିଅ, କୁହ, ରୁହ ମୁଁ ତିଆରି କରିଦେଉଛି । ହେଲେ ଆଜିକାଲି ରେଷେଇଘରର ସେ ଆକର୍ଷଣ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ ନାହିଁ । ରାତିରେ ସେମିତି ଶେଜକୁ ଗଲେ, ଶେଜରେ ପଡିପଡି ତୁମକୁ ଅପେକ୍ଷାକରେ । ଲୁଗାକାନିରେ ହାତ ପୋଛୁ ପୋଛୁ ତୁମେ ଏବେ ଆସିବ, ଏବେ ଆସିବ, ହେଲେ ତୁମେ ଆଉ କେବେବି ଆସନା । ଏମିତି ଅପେକ୍ଷା କରୁ କରୁ କେତେବେଳେ ଆଖି ନଇଁଆସେ ଜାଣି ପାରେନି । ତୁମେ ନାହଁ, ଏକଥା ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏନା । କେମିତି ଭୂଲିଯିବି ସେଇ ପଚିଷବର୍ଷକୁ, ସାଥହୋଇ ବିତେଇଥିବା ପ୍ରତିଟି ମୁହୁର୍ତ୍ତକୁ । କେତେ ଦୁଃଖ ସୁଖ ହସ କାନ୍ଦର ମୁହୁର୍ତ୍ତ ସବୁକୁ । ତୁମେ କେବଳ ମୋର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲ, ତୁମେତ ମୋର ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଥିଲ । ତୁମେ ମୋର ଅଧା ଅଙ୍ଗ, ଅଧାପ୍ରାଣ ଥିଲ । ଏକାତ୍ମ, ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଥିଲ । ତୁମେ ଆଜିବି ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ସେମିତି ଅଛ, ଟିକେ କଣ ଅଭିମାନ କରି ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଛ ଯେପରି । ତୁମେ ଫେରିଆସିବ, ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ ଦିନେ । ତୁମପାଇଁ ମୁଁ ସବୁଦିନ ସବୁ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଏମିତି ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବି ।

ତୁମେ ଆସିବବୋଲି କେବେ ସିନା କଥା ଦେଇନଥିଲ, ହେଲେ ମୁଁ ମୋ ଅଭ୍ୟାସକୁ ବଦଳେଇ ଦେଇ ପାରୁନି ଆଜିଯାଏ । ତୁମେ ଫଗୁଣକୁ ଭଲପାଅ, ହୋଲିର ରଙ୍ଗକୁ ଭଲପାଅ ସେଥିପାଇଁ ଭାବିଥିଲି ତୁମ ଫଗୁଣରେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ । ତୁମେ ଆସିବ ବୋଲି, ପ୍ରତିଥର ପରି ଏଥରକ ବି ବସନ୍ତକୁ ଡାକିଥିଲି, ମଳୟକୁ ଆଉ କୋଇଲିକୁ ବି ଡାକିଥିଲି । ହେଲେ ତୁମେ ଆସିଲନି, କିଛି କଥାନାହିଁ, ତୁମେ ଆସିଲନି ବୋଲି କିଛି ଦୁଃଖ ବି ନାହିଁ । ତୁମେ ଆସିଲନି ତ ଆସିଲନି, କଣ ବା ବିଗିଡିଗଲା !

ବସନ୍ତ ତା ସମୟରେ ଆସିଗଲା, ସବୁଦିଗରେ ତାର ରଙ୍ଗ ବିଛାଡି ଦେଲା । ମୋ ଅଗଣାର ଗୋଲାପ ଗଛରେ ଆାଉ ରାସ୍ତାକଡ କୃଷ୍ଣଚୁଡା ଗଛକୁ ବି ନାଲି ଓଢଣୀ ଦେଇଗଲା ଏବଂ ଶୋରିଷ ଖେତକୁ ହଳଦିଆ ଶାଢୀରେ ଢାଙ୍କିଦେଲା । ଆଉ ତ ଆଉ, ଆମ୍ବ ଗଛରେ ବଉଳ ଆସିଲା, ମହୁଲ ଫୁଲ ଫୁଟିଲା, ମଳୟରେ ତାର ବାସ ମହକି ଗଲା । କୋଇଲି କୁହୁ କୁହୁ ଗାଇଲା, ପ୍ରେମୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ରୋମାଞ୍ଚିତ କରିଗଲା । ବନ, ଉପବନ, ତରୁ, ଲତା ଆଉ ପବନ ସବୁ କିଛି ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗରେ ସତେ ଯେମିତି ଜୁଡୁ ବୁଡୁ ହୋଇଗଲା ।

ତୁମେ ଆସିଥିଲେ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଥାନ୍ତା । ପାର୍କର କଣରେ, ତୁମର ସେଇ ପ୍ରିୟ ପୁରୁଣା କୃଷ୍ଣଚୁଡା ଗଛତଳେ, ସିମେଣ୍ଟ ବେଞ୍ଚରେ ସାଥିହୋଇ ଦେହକୁ ଦେହ ଲଗାଇ ବସିଥାଆନ୍ତେ । ଯେମିତି କେବେ ଅତିତରେ ବସୁଥିଲେ । ମୁଁ ତୁମ ହାତକୁ ମୋ ହାତରେ ଜାବୁଡି ଧରିଥାଆନ୍ତି । ଆମେ କିଛି ଗପ ସପ୍ କରି ଥାଆନ୍ତେ, ପୁରୁଣା ଦିନର ସ୍ମୃତିସବୁ ମନେ ପକେଇ ଥାଆନ୍ତେ ଆଉ କିଛି ଭବିଷ୍ୟତର ଯୋଜନା ବି କରିଥାଆନ୍ତେ । ତୁମେ କିଛି କହିଥାଆନ୍ତ ମୁଁ ଶୁଣିଥାଆନ୍ତି, ଆଉ ମୁଁ କିଛି କହିଥାଆନ୍ତି, ତୁମେ ଶୁଣିଥାଆନ୍ତ । ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ ତୁମେ କେବେ ରୁଷି ଯାଇ ଥାଆନ୍ତ, ଯେମିତି ଆଗରୁ ରୁଷି ଯାଉଥିଲ ! ଆଉ ମୁଁ ଟିକେ ଗେହ୍ଲେଇ ଦେଲେ କୁନି ଝିଅଟିଏ ପରି ତୁମେ ଖିଲିଖଲି ହସିଦେଇ ଥାଆନ୍ତ ଆଉ ମୋ ଦେହକୁ ଆଉଜି ପଡିଥାଆନ୍ତ । ହେଲେ ତୁମେ ଆସିଲନି । ମୋ ସ୍ୱପ୍ନସବୁ କଳ୍ପନାରେ ହିଁ ରହିଗଲା । କେବେ ମନେ ମନେ ଭାବେ ସେଠିକି ଯିଏ ଯାଏ ସେ କଣ ଆଉ କେବେ ଫେରେ? ସେଇ ଅଜଣା ଦେଶରେ ତାର ମନ ଲାଗିଯାଏ ବୋଧେ । ହେଲେ ମନକୁ ବୁଝେଇ ପାରୁନି ।

କିଛି କଥା ନାହିଁ, ଦୁଃଖ ବି ନାହିଁ ତୁମେ ଆସିଲନି ବୋଲି । ତୁମେ ସିନା ଆଖିବୁଜିଦେଲ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ଚିରନିଦ୍ରା ଶୋଇଗଲ ! କିନ୍ତୁ ଫଗୁଣ ଆସିଲା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହୋଲିର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗେଇ ଦେଲା । ପୋଷାକ ତ ପୋଷାକ, ଗଛର ପତ୍ର, ଘରର କାନ୍ଥରେ ବି ହୋଲିର ଛିଟା ଲାଗିଗଲା । ହେଲେ ମୋ ମନରେ ଟୋପିଏ ବି ରଙ୍ଗ ଲାଗିଲାନି । କେମିତି ଲାଗିଥାଆନ୍ତା କୁହନି, ଅପରାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମୋ ଦେହ ମନ ଆଉ ହୃଦୟରେତ କ୍ଳାନ୍ତିର ନାଲିମା ବୋଳି ସାରିଲାଣି, ହୋଲିର ରଙ୍ଗ ପାଇଁ ଜାଗା କାଇଁ ! ତୁମେ ମୋତେ ଏକୁଟିଆ କରି ଆଗ ଚାଲିଗଲ, ଟିକିଏ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ତୁମର ମନ ହେଲାନି । ଏମିତି କଣ କିଏ ଯାଏ ? ଯାହାକୁ ଏତେ ନିଜର ଭାବୁଥିଲ ଶେଷରେ ତାକୁଇ ଛାଡିଦେଲ ! ତୁମେ କଣ ବୁଝି ପାରୁଛ ତୁମ ବିନା ମୁଁ କେମିତି ବଞ୍ଚିଛି ! ଏବେ ସଂଜ ଘୋଟି ଆସିଲାଣି, ରାତ୍ରି ହେବାକୁ ଆଉବା କେତେ ଡେରି ? ହୋଇପାରେ ପୁଣି ଥରେ ଦେଖା ହୋଇଯିବ ! ଆର ପୁରରେ ଅବା ଆର ଜନ୍ମରେ, ଦେଖା ହେଲେ ଦୁହିଙ୍କୁ ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିବ, ଦେଖା ନହେଲେ ବି କିଛି କଥା ନାହିଁ, ଜୀବନର ଏଇ ନିଃସଙ୍ଗତା ଏବେ ମୋର ଦେହସୁହା ହୋଇ ସାରିଲାଣି । (ଗଳ୍ପଟି ମୋ କବିତା-“ତୁମେ ଆସିବ ବୋଲି”ର ଛାୟାରେ ଲିଖିତ) ।

***24/05/2018***

କୁମ୍ଭାର ଚକ Kumhar Chaka

ଜୀବନଟା ତ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଥିଲା
ଯାହାବି ଥିଲା ଯେମିତି ଥିଲା
ସବୁ ଠିକ୍ ଥିଲା,
ହସିଖେଳି ଦିନ କଟୁଥିଲା,
ବଦଳିବା କଣ ଦରକାର ଥିଲା ।
କେବେ ତ ଟାହିଁନଥିଲି
ଉଚ୍ଚା ଉଚ୍ଚା ଅଟ୍ଟାଳିକା ଅବା
ରାଜଉଆସର ମଖମଲି ଶେଜ,
ଇଚ୍ଛା ବି ନଥିଲା କେବେ
ଡେଣାଝାଡି ମାପିବାକୁ ଅନନ୍ତ ଗଗନ ।
ଯେମିତି ଥିଲି, ଶାନ୍ତିରେ ତ ଥିଲି
ଖୁବ୍ ଭଲଥିଲି,
ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ମୁହୁର୍ତ୍ତ
ପ୍ରାଣଭରି ଜୀଉଁଥିଲି ।
ହେଲେ ସବୁକିଛି ବଦଳିଗଲା
କାହାର ପଦିଏ କଥାରେ,
କଥା ପଦେ ବର୍ଚ୍ଛାପରି ଭେଦିଗଲା ପ୍ରାଣ
ଦମକାଏ ପବନରେ ଉଜୁଡିଗଲା
ପବନରେ ଝୁଲୁଝୁଲୁ ନିଆ ଲାଗିଗଲା
ମୋର ବାଇଆ ବସାରେ !

କେହି କେବେ ବଦଳିବା ଚାହେଁନି,
ଆପଣାର ଖୁସି ଖେଜିନିଏ
ନିଜ ଜୀବନର ଅନାବନା ସମ୍ପର୍କରୁ
ଯେମିତିବି ଥାଏ ଖୁସିଥାଏ,
ଦୁଃଖର ପଙ୍କରେ ପଦୁଅଁ ଫୁଟାଇ ନିଏ ।
ହେଲେ ସମୟର ଦମକାଏ ହେମାଳ ପବନ
କେବେ ବତୀ ଲିଭାଇ ଦିଏ
କେବେ ପୁଣି ତେଜିଦିଏ
କାମନାର ଲେଲିହାନ ଶିଖା ।
ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରସାଦ ଛାଡେ ବୁଦ୍ଧତ୍ୱ ସନ୍ଧାନେ,
କେବେ ଘଟଣା ରତ୍ନାକର ଗଢେ
କେବେ ରତ୍ନାକର ବାଲ୍ମିକୀ ପାଲଟିଯାଏ,
କେବେ ଅବା ନିଷ୍ଠୁର
ଚଣ୍ଡାଶୋକ ହାତରୁ ଖଡ୍ଗ ଖସିଯାଏ ।
ପରିସ୍ଥିତି ଗଢେ, କେବେ ଯୋଡେ
ଆଉକେବେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ମନ୍ଦିର ଶିରୀ
ନୀରିହ ମଣଷକୁ କଳାପାହାଡ କରିଦିଏ

***15/05/2015***

ଅଣ୍ଟାରେ ମୋ ରକ୍କା ପଶିଛି Antare mo Rakka pasichi

ଅଣ୍ଟାରେ ମୋ ରକ୍କା ପଶିଛି
ତଣ୍ଟିରେ ସତେକି ମାଛ କଣ୍ଟା ଲାଗିଛି,
ନା ଗିଳି ହେଉଛି,
ନା ତାକୁ ଓକାଳି ପାରୁଛି ।
ରକ୍କା ମୋର ଶୋଇଲେ କାଟୁଛି
ବସିଲେ କାଟୁଛି, ଉଠିଲେ କାଟୁଚି,
ବଡ ଦରଦ ଏ ନା ଦେଖି ହେଉଛି
ନା ଦେଖେଇ ହେଉଛି,
ଅଣ୍ଟାରେ ମୋ ରକ୍କା ପଶିଛି ।

ଅଣ୍ଟାରେ ମୋ ରକ୍କା ପଶିଛି,
ସତେବା ପ୍ରେମିକା ମୋର
ପ୍ରେମରେ ବ୍ରେକ୍ ଅପ କରି
ଅପନ୍ତରାରେ ମୋତେ ଛାଡି ଦେଇଛି ।
ପ୍ରେମିକାକୁ ନା ବୁଝେଇ ପାରୁଛି
ନା ନିଷ୍ଟୁର ପ୍ରେମିକାକୁ ସହି ହେଉଛି ।
ରକ୍କା ମୋର ହଲିଲେ କାଟୁଛି,
ଦି’ପାମୁଣ୍ଡ ଚାଲିଲେ କାଟୁଛି
ନା ଶୋଇ ହେଉଛି ନା ବସି ହେଉଛି
ଅଣ୍ଟାରେ ମୋ ରକ୍କା ପଶିଛି ।

ଶୋଇଲେ ଖଟ ବାଡାକୁ ଆଉଜି ଶୋଉଛି
ଘରମଣି ଚିଢାନ୍ତି ଅନନ୍ତ ଶୟନ ହେଉଛି,
ଚାଲିଲେ ଛୋଟେଇ ଛୋଟେଇ ଚାଲୁଛି
ନାତିଟୋକା ଦେଖି ହସି ହସି କହେ
ଜେଜେ ବ୍ରେକ୍ ଡାନ୍ସ ହେଉଛି ।
ମୁଖମଣ୍ଡଳର ଭାବ ବଡ ବିକୃତ ଦିଶୁଛି
ସତେବା କଲରାର ପିତା ଜୁସ୍ ପିଇଛି,
ଅଣ୍ଟାରେ ମୋ ରକ୍କା ପଶିଛି
ଶୋଇଲେ କାଟୁଛି ସେ ବସିଲେ କାଟୁଛି
ଦି’ପାଦ ଚାଲିଲେ ଅଣ୍ଟା ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଛି ।

***08/04/2018***

ହସିଦେଇ ପଦେ କହ Hasi dei pade Kaha

ଟିକିଏ କଥାରେ ରୁଷିଯାଉ କିଆଁ
ହସିଦେଇ ପଦେ କହ,
ଟିକିଏ କଥାରେ ମନ ମାରିଦେଲେ
ଦୁଃଖ କିବା ସରେ
ହସିଦେଇ ଥରେ ସବୁକଥା ଭୂଲିଯାଅ ।

ଦୁନିଆଟା ନୁହେଁ ଏତେରେ ଜଟିଳ
ଟିକିଏ ହସରେ ସବୁତ ବଦଳି ଯାଏ,
ଧରି ବସିଥିଲେ ଛୁଞ୍ଛି ମୁନଲାଗେ
ପାହାଡ ସମାନ, ସମ୍ପର୍କକୁ ଜାଳି ଦିଏ ।

ସମସ୍ୟାରେ ଭରା ମଣିଷ ଜୀବନ
ମିଳେନାହିଁ ସମାଧାନ,
ମୁହଁକୁ ସୁଖାଇ ଭାବି ବସିଲେ କି
ବାଟ ମିଳିଯାଏ, ମିଳେକି ଦୁଃଖ ନିଦାନ ।

ଅସଜଡା ଏଠି ଅନେକ କିଛିରେ
ତୁମ ଆମ ଜୀବନରେ,
ସମୟ ଉଜାଡେ ସମୟ ସଜାଡେ
ସବୁ ଅସଜଡା ଦୁଃଖ ସୁଖ ଦୁନିଆରେ ।

ସମୟ ଉପରେ ଛାଡି ଦିଅ କିଛି
କାମ ତାର ତାକୁ, କରିବାକୁ ଦିଅ
ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ ହସିଦେ ଥରେ
ସମୟଠୁ ବଳି ବଳବାନ କିଏ ।
ହସଠାରୁ ଆଉ ବଡ ଉପହାର
ଦୁନିଆରେ କିଏ କାହାକୁ ଦିଏ !

ଟିକିଏ ନଇଁଲେ କଳି ତୁଟି ଯାଏ
ଭୂଲି ଯାଏ ଯେତେ ମନର ରାଗ,
ସମ୍ପର୍କରେ ସିନା ରାଗରୁଷା ହୁଏ
ମାନ ଅଭିମାନ,
ପର ସାଥେ କିବା ଥାଏ ସେ ଭାବ ।

***23/05/2018***

ଆକାଶ Akaash

ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଲି,
ବିସ୍ତାରୀତ ନିଳାଭ ଅନନ୍ତ ଗଗନ,
ତାର ନିଜର ବୋଲି କିଛି ତ ନଥିଲା,
ନା ଥିଲା ନିଜସ୍ୱ ରଙ୍ଗ,
ନା ନିଜର ଆକାର
କିଛିବି ତ ନଥିଲା ସେଇଠି,
ସମସ୍ତ ନିଶ୍ୱତାର ସତ୍ତ୍ୱେ
କେତେ ବିଶାଳ ଥିଲା ଆକାଶ
ବିଶାଳ ତ କମ୍ ପଡେ ମାପିବାକୁ
ଅନ୍ତହୀନ ସେ ଅନନ୍ତ ଥିଲା ।

ଆକାଶର ଉଲଗ୍ନ ଶରୀରେ
ମହାଶୂନ୍ୟ ଢାଙ୍କିଦେଲା
ତାର ନିଲାଭ ଚାଦର,
ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଦୋଷେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଳିଦିଏ ପ୍ରେମର ନାଲିମା ।
ଦିବସର ଭାନୁ ବିଞ୍ଚିଯାଏ ପ୍ରାଣଦାୟୀ ଉଷ୍ମତା,
ଶିତଳତା ଭରିବାକୁ ପ୍ରାଣୀ ହୃଦୟରେ
ଜୋତ୍ସ୍ନା ବିଛାଡିଯାଏ ରାତ୍ରୀର ଚନ୍ଦ୍ରମା ।
ବର୍ଷା ଆସେ, ଆକାଶର ଅଗଣାରେ
ତାର ରଙ୍ଗୋଲି ଆଙ୍କିଦିଏ ବାଦଳ ସଜାଇ,
ବାରୀଦ ଶିତଳାଇ ଦିଏ ଆକାଶର ଛାତି,
ବର୍ଷିଯାଏ ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା କେତେ ଜଳ
ଆକାଶର ଅଗଣାରେ ।
ଆଙ୍କିଦିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଆକାଶର
ଖାଲି ଚାଦରରେ ।

ହେଲେ, ଆକାଶ ତ ମହାଦାନୀ
ରଖେନାହିଁ କିଛି ବି ସାଇତି
ନା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଷ୍ମତା, ନା ଚାନ୍ଦର ଜୋଛନା
ନା ବାଦଲ ନା ବାରୀ
ସବୁ କିଛି ବାଣ୍ଟି ଦିଏ ସତେ ଅବା
ନିର୍ଲୋଭି ନିର୍ମୟା ନିର୍ଲିପ୍ତ ଯୋଗୀଟିଏ ।
ବିଶାଳତା ବଡକଥା ନୁହେଁ,
ବିଶାଳ ହୃଦୟ ହିଁ ଜଗତରେ ସାର,
ଆକାଶକୁ ଦେଖ, ତାଠାରୁ ଶିଖ,
ସବୁଠାରୁ ବିଶାଳ ଆଉ ସବୁରି ଉର୍ଦ୍ଧରେ ଥାଇ
କେତେ ଦୟାବାନ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଅମ୍ବର !

***02/04/2018***