କଳା ଧଳା ସ୍ୱପ୍ନ Kala Dhala Sapan

ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ମୋର
କେତେ ଯେ ସୁନ୍ଦର ମଧୂର ଥିଲେ,
ଖୁବ୍ ସାଧା ସିଧା, ସତେ ଅବା
କଳାଧଳା ପୁରୁଣା ସିନେମାର ଦୃଶ୍ୟ ।
ମାଟି ଝାଟି ଛୋଟ ଘରଟିଏ,
ଅଗଣାରେ ତୁଳସୀ ଚଉରା,
ସକାଳ ସଂଜରେ,
ଲିଭା ସଳିତାର ମହମହ ବାସ୍ନା ଆଉ
ଠାକୁର ଘରେ ଘଣ୍ଟିର ମଧୂର ଝଙ୍କାର ।
ଓଢଣୀରେ ମଥାଢାଙ୍କି
ନିରିମାଖି ନବବଧୁ ମୋର,
ତାର ଗୋରା ଗୋରା ପାଦରେ
ରୂପାର ପାଉଞ୍ଜି ଛମ୍ ଛମ୍ ବାଜୁଥିବ ।
ମୋ ଘର ଅଗଣାରେ
ଛନକ ଗୁଞ୍ଜୁରୁ ଥିବ,
ପବନକୁ ସଂଗୀତମୟ କରୁଥିବ ।
ହାତ ପାଣିକାଚ ରୁଣୁଝୁଣୁ ଶବଦେ
ପ୍ରିୟା ମୋର ରୋଷେଇରୁ
ସତେ ଅବା କହୁଥିବ
ମୁଁ ପରା ଏଇଠାରେ ଅଛି ।

କାଠ ଚୁଲାର ଧୂଆଁ ଜଳାବାଟେ ଉଡୁଥିବ,
ଫୁଙ୍କନଳାର ସଂ ସଂ ଶବଦ
ଅଗଣାକୁ ଶୁଭୁଥିବ ।
ମାଟି ହାଣ୍ଡିରେ ଟକ୍ ଟକ୍ ଫୁଟୁଥିବ
ଉଷୁନା ଭାତର ମହକ,
ଲମ୍ବା କଟା ବାଇଗଣ ଆଉ,
ଭଜା ହରଡ ମୁଗ ଡାଲିର ବାସ୍ନା,
ସବୁଜାତି ପରିବା ସନ୍ତୁଳାରେ
ପଞ୍ଚଫୁଟଣ ରସୁଣର ଛୁଙ୍କ,
ଗୋଲ ଗୋଲ କଟା ଆଳୁ
ଆଉ ସଜନା ଛୁଇଁର ଭଜା,
ପେଟର ଭୋକ ବଢାଉଥିବ ।
ଖାଇବା ବେଳାରେ ପ୍ରିୟା ମୋର
ପାଖେ ବସିଥିବ ଚୁପି ଚୁପି କଥାକହି
ବିଞ୍ଚୁଥିବ ଭାତ ଥାଳି
ବିଞ୍ଚଣାର ଧୀର ପବନରେ ।

ଫେରିବ କି ବିତିଗଲା ଦିନ,
ସମୟର ସାଥେ ଯିଏ ଯାଇଅଛି ହଜି,
ସଭ୍ୟତାର ସାଥେ ତାଳଦେଇ ଯାଇଛି ବଦଳି,
ଶୁଣିଛି ସେ ଗଲାଦିନ କଥା ଆଉ,
କେତେଥର ସପନେ ଦେଖିଛି ।
ହେଲେ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏନା ମନେ,
ଫେରିକି ଆସିବ ଆଉ ସେଇ ବିତିଗଲା ଦିନ,
କେହି କେବେ ଫେରାଇ ପାରିବ ଅବା
ରଙ୍ଗିନ କରିଦେବ ମୋର କଳାଧଳା ସ୍ୱପ୍ନ ।

***28/12/2017***

Advertisements

ବସନ୍ତ ଆସୁଛି Basanta Asuchhi

ବସନ୍ତ ଆସୁଛି,
ଆନନ୍ଦରେ ପୁଲ୍ଲକିତ,
ହରଷିତ ଉପବନ,
ପବନର ଝୁଲାରେ ଝୁଲି,
ଏକ ଆରେକର କାନେ
ଚୁପି ଚୁପି କହିଯାଏ,
ହେ ଜାଣିଛ, ବସନ୍ତ ଆସୁଛି !
ଏଇ ଦେଖ ନାଲି ନାଲି
ଗୁଜୁରୀ ଆସୁଛି ନବ କିଶଳୟ,
ଏଇ ଦେଖ,
ପ୍ରତି ଡାଳେ ଡାଳେ କେତେ ଫୁଲ କଢି
ଆକାଶରେ ଚମକକ୍ ତାରା ପରି ।
ଟିକେ ଚୁପ୍ ରୁହ, ଆଉ ଅନୁଭବ କର,
ପବନର ଉଷ୍ମତାରେ ମଳୟର ମୃଦୁ ମୃଦୁ ପରଶକୁ ।

ଆଉ ଦିନ କେଇଟାରେ,
ଶୀତ ଚାଲିଯିବ ତାର ଆପଣା ବାଟରେ,
ବସନ୍ତ ଆସିବ, ଖେଳିଯିବ ନବ ଉନ୍ମାଦନା
ବୃକ୍ଷରେ ବୃକ୍ଷରେ, ଲତା ଆଉ ପାଦପରେ ।
କଳିକା ଯେତେକ ଫୁଲ ଫୁଟିଯିବେ,
ଆମ୍ବ ବଉଳର ମଧୂର ମହକ
ମହୁଆର ମଦହୋସ ବାସ୍ନା
ଚଉଦିଗେ ମହକି ଉଠିବ ।
ଶୋରିଷ ସୂର୍ଯ୍ୟମୂଖୀ
ହଳଦିଆ ଶାଢୀରେ ସାଜିବେ,
କୃଷ୍ଣଚୁଡା ବି ଫୁଲେଇ ହେବ
ନାଲି ନାଲି ତାର ଶାଢୀର ଚମକ ଦେଖାଇ,
ଧରିତ୍ରୀ ରାଣୀ ବି ସବୁଜ ଶାଢିରେ
ତନୁ ତା’ ସଜାଇ, ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗି ଫୁଲର
ଛିଟପକା ଧଡି ଦେଖାଇବ ।

ମଳୟ ଆସିବ, ବଡ ଦୁଷ୍ଟ ସିଏ,
ଛୁଇଁ ଯିବ ଯେତେ କୁଆଁରୀ କଳିକାର ଦେହ,
କୁତୁ କୁତୁ କରିଯିବ ଏ ଫୁଲକୁ ସେ ଫୁଲକୁ
ଭ୍ରମର ତ ଇର୍ଷାରେ ଜଳିବ,
ହେଲେ ଚଗଲା ମଳୟ,
ଫଗୁଣରେ ଆହୁରି ମତୁଆଲା ହେଉଥିବ ।
କୋଇଲି ଆସିବ କୁହୁ କୁହୁ ଗୀତ ଗାଇ
ମୋହି ନେବ ସବୁରି ମନ ସେ,
ବସନ୍ତ ଆସିବ ରଙ୍ଗ ସଙ୍ଗେ ମହକ ଆଣିବ
ଧୀର ଧୀର ମୃଦୁ ମଳୟରେ,
କୋଇଲିର କୁହୁତାନେ ଭରିଦେଇ ଶୁଷ୍କ ପ୍ରାଣେ
ପ୍ରଣୟର ସଂଜୀବନି ଦେଇଯିବ ।
ସ୍ୱାଗତଂ ହେ ପ୍ରେମର ବସନ୍ତ,
ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ଏ ସକଳ ସୃଷ୍ଟି
ବାହୁ ମେଲି ଅନାଇ ବସିଛି,
ତୁମ ମଧୁ ଆଲିଙ୍ଗନର ଆଶା ନେଇ ।

***11/01/2018***

ପ୍ରିୟା Priya

ରଜରେ ପ୍ରିୟାକୁ ସଜ ଦେଖିବାକୁ
ଉଡିଯାଏ ମନ ଆଜି ପ୍ରିୟତମା ଗାଆଁ,
ମନରେ ସଂଯୋଗୀ ଗୋଟିଏ କାମନା
ପାଇବାକୁ ଥରେ ପ୍ରିୟାର କୁଆଁରୀ ଛୁଆଁ ।

ସଜଫୁଲେ ଗଭା ସଜାଇ ଥିବ ସେ
କଳା କୁନ୍ତଳରେ ବାନ୍ଧିଥିବ ମଲ୍ଲିମାଳ,
କେଡେ ଶୋଭାବନ ଦିଶୁଥିବ ଆହା
କଳା ବାଦଲରେ ସତେକି ବିଜୁଳି ଖେଳ ।

କୁଆଁରୀ ତା ତନୁ ହଳଦୀ ତେଲରେ
ହଳଦୀ ତା ମୁହଁ ଦିଶୁଥିବ ଜକ ଜକ,
ଏମିତି ନିଇତି ଦେଖୁଥିଲେ ବସି
ଭୂଲିଯିବି ସତେ ଦୁନିଆଁ ଜଂଞ୍ଜାଳ ଦୁଃଖ ।

ଚୁର୍ଣ୍ଣ କୁନ୍ତଳ ତା ମୁହଁ ଢାଙ୍କୁ ଥିବ
କଳା କଳା ମେଘ ଢାଙ୍କିଯାଏ ଅବା ଜହ୍ନ,
ମଳୟକୁ ଡାକେ ଉଡାଇ ନେବାକୁ
ତା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କୁନ୍ତଳ, ଜହ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ମନ ।

କପାଳରେ ତାର ନାଲିଆ ବିନ୍ଦି ଲୋ
ଦେଉଥିବ ଅବା ଟିକିଏ ମୁରୁକି ହସି,
ମୋ ପ୍ରିୟା ଓଠର ଟିକିଏ ହସରେ
ଝଣ ଝଣ କରି ମକୁତା ପଡିବ ଖସି ।

ମହକୁଥିବ ତା’ କସ୍ତୁରୀ ମହକ
ପବନରେ ଦେଇ କୁଆରୀ ତନୁର ବାସ,
ମାଳତୀ କୁଞ୍ଜରେ ମାନିନୀ ରାଧୀକା
ଅଭିଶାରେ ଅବା ଚାହିଁଛି ରଚିବ ରାସ ।

***12/01/2018****

‘ମୃତ୍ୟୁ’ Mrutyu

ମୋତେ ଡରୁଛ?
କେବେ ତ ଦେଖିନ ମୋତେ,
ମୋ କଥା ଜାଣିଛ ବା କେତେ?
ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ କେମିତି,
ମୁଁ ହସେ ଅବା କାନ୍ଦେ !
ଖାଲି ଶୁଣା କଥାରେ ଭରଷା କରିଗଲ?
କିଏ କହି ଦେଲା ତୁମକୁ
ମୃତ୍ୟୁ ବଡ ଭୟଙ୍କର
ମୃତ୍ୟୁର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କଥା?
ଯିଏ ଥରେ ଦେଖିଛି ମୋତେ,
ଯିଏ ଥରେ ଜାଣିଛି ମୋତେ
ସିଏ କେବେ ଯାଇନି ତ ଫେରି,
ତେବେ ଏତେକଥା କିଏ ଜାଣିଲା କେମିତି ।

ହେ ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ତ ତୁମରି ସାଥିରେ ଅଛି
ତୁମ ଜନ୍ମର ପ୍ରଥମ ମୂହୁର୍ତ୍ତରୁ,
ପ୍ରତି କ୍ଷଣ ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ।
ତୁମେ ମୋତେ ପାରୁନ ଦେଖି,
ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନ ବି କେବେ,
ଭଲ ପାଅ ନାହିଁ ମୋତେ,
ଶୁଣା କଥାରେ କେତେ ଘୃଣା କର ସତେ !
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଆସିବି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବି,
ସବୁରି ପାଇଁ ଆସିବି ଦିନେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ।
ନା’ ସମୟ ଆଗରୁ ନା’ ପଛରେ,
ମୂହୁର୍ତ୍ତକର ଫରକ ବି ରହିବନି ।

ତୁମେ ଦିନେ ଆସିଯିବ ମୋ ସାଥେ,
ଏଇ ଶୂନ୍ୟତାର ସଂସାରରେ,
ଏଇ ଶୂନ୍ୟ ବି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ।
ନା’ ଏଠି କଷ୍ଟ ଅଛି, ନା’ ଆନନ୍ଦ,
ନା’ ଲୁହ’ ନା’ ହସର ଜୁଆର ।
ଆସକ୍ତିର ବହୁ ଦୂରେ ନିରାସକ୍ତର ଏ ଦୁନିଆ,
ନା ଏଠି ସମ୍ପର୍କ ଥାଏ,
ନା କେହି ବନ୍ଧୁ ନା କେହି ଶତ୍ରୁ,
ନା କିଛି ମାୟାର ବନ୍ଧନ,
ନିର୍ମାୟା, ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଅନାଶକ୍ତର ଏ ସଂସାର ।
ଲୋଭ ନାହିଁ, ହିଂସା ନାହିଁ,
ନାହିଁ ପ୍ରେମ ନାହିଁ ବିରହ ଜନ୍ତ୍ରଣା ।
ରୂପ ନାହିଁ, ଯୈବନ ନାହିଁ,
ନାହିଁ କିଛି ବୟସର ଫରକ,
ନା କାମ କାମନାର ଜ୍ୱଳନ,
ନା’ କ୍ଷୁଧା, ନା’ ତୃଷା
ନା’ ଲୋଭ ଅଂହକାର,
ନା’ ଜନ୍ମ ନା’ ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ।
କିଛି ନାହିଁର ଏ ଦୁନିଆ ମୋର,
ଏଇ ଶୁନ୍ୟତାରେ ନିରାନନ୍ଦ, ନିରାଶକ୍ତ
ନିର୍ଲିପ୍ତତାର ପରମାନନ୍ଦକୁ କାହିଁକି ଡରୁଛ?

ଥରେ ଦେଖା ହେଲା ପରେ,
ତୁମେ ମୋର ହୋଇଯିବ ଆଉ ମୁଁ ତୁମର,
ତୁମ ମୋ ମଝିରେ ଆଉ କେହି ନାହିଁ ।
ନା ତୁମେ ଯାଇ ପାରି ନା ତୁମେ
ଯିବାକୁ ଚାହିଁବ ମୋ ନିବିଡ ବାହୁ ବନ୍ଧନରୁ ।
ମୁଁ କେବଳ ଦେଇପାରେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି,
ସମସ୍ତ ମାୟାରୁ ମୁକତି
ଭୂଲିଯିବ ସବୁ ଅନୁଭୂତି,
ମୁଁ ମୁକ୍ତିଦାତା ପରମ ମିତ୍ର ତମରି ।

***07/01/2018***

ସିଦ୍ଧାର୍ଥ Sidhhartha

ଶରବିଦ୍ଧ ମରାଳର କରୁଣ ଚାହାଣୀ,
ଲହୁ ତାର ବୋହିଗଲା
ତୁମ ଦୁଇ ନୟନରୁ ।
ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର ତାର ଦବିଗଲା
ତୁମ କୋହଭରା ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ।
ଛାତିରେ ଜାବୁଡି ଧରି
ମରାଳର ଆହତ ଶରୀର,
କେତେ କରୁଣରେ କାନ୍ଦିଥିଲ ତୁମେ !
ହେ ଗୌତମ,
କେତେ ଜ୍ଞାନ ଢାଳିଗଲ,
ଦେବବ୍ରତ ବଧୀର କର୍ଣ୍ଣ ଗହ୍ୱରରେ ।
ହେଲେ ଜ୍ଞାନସବୁ ବୋହିଗଲା
ଅହଂକାରୀ ଛିଦ୍ର ଗାଗରୀରୁ ।

ଦେବବ୍ରତ ଜିତିପାରେ ସମଗ୍ର ମେଦିନୀ,
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାର ଖଡ୍ଗ ପ୍ରହାରରେ ।
ଗୌତମ ତ ରହିଯାଏ ପଛେ,
ଗୈରୀକ ବସନ ତଳେ ଆତ୍ମାକୁ ଛୁପାଇ,
ମହାଦ୍ରୁମ ତଳେ ନିର୍ବାଣ ଖୋଜଇ,
ଅତିଷ୍ଟ ସଂସାରରୁ କନିକାଟି,
ଖସି ଚାଲିଯିବା ପାଇଁ ।
ତୁମେ ତ ଆଖି ବୁଜିଦେଲ,
ଦେଖିଲନି ଥରେ,
ବିରହିଣୀ ରାଜକନ୍ୟା ଯଶୋଧାରା
କେତେଯେ କାନ୍ଦିଛି ଆଉ,
ପିତୃସ୍ନେହ ଟିକେ ପାଇଁ,
ରାହୁଳର ବ୍ୟାକୁଳିତ ମନ ।

ଶିଖାଇ ଦିଅନ୍ତନି ଥରେ,
କେମିତି ସବୁ ଶୁଣି ବି
ବଧୀରର ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ହୁଏ,
ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତନି ଥରେ,
ସବୁ କିଛି ଜଳଜଳ ଦେଖି ପୁଣି,
ଆଖିରେ ଅନ୍ଧପୁଟୁଳୀ କେମିତି ବାନ୍ଧନ୍ତି ।
ରାଜପୁତ୍ର ତୁମେ, କେମିତି ଯେ ଡରିଗଲ,
ରୋଗ, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଆଉ ମୃତ୍ୟୁର ଜନ୍ତ୍ରଣା
ନିଜ ନୟନରେ ଦେଖି ?
ରୋଗ, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁ,
କଣ ଖାଲି ଜୀବନର ସତ୍ୟ?
ତେବେ ପୁତ୍ରହରା ପିତା ମାତାର କ୍ରନ୍ଦନ,
ପତି ବିରହରେ ପତ୍ନୀର ଦୁର୍ଦଶା,
ପିତା ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ଟିକେ ପାଇଁ
ପୁତ୍ରର ସେ ବ୍ୟାକୁଳ କ୍ରନ୍ଦନ,
ଇଏ କଣ କେବଳ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରହଶନ?

ମାୟା କେଉଁ ପକ୍ଷୀଟିର ନାମ?
ଜୀବନର ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି
ତୁମର ଯେ ଭୟ,
ସେ କଣ ସ୍ୱ-ପ୍ରେମ ଆଉ,
ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ନୁହେଁ?
ନିଜର ନିର୍ବାଣ କାମନା କରି,
ଅନ୍ୟର ଦୁଃଖରେ ଆଖି ବୁଜିଦେଲ ?

ତୁମକୁ ତ ପଥ ମିଳିଗଲା,
ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କୁ ନିର୍ବାଣ ମିଳିଲା ।
ହେଲେ କେତେ ଯେ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଆଜି,
ପେଷି ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି,
ନିଜ ସୁଖଟିକେ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ
ନିଜ ପରିବାର, ପତ୍ନୀ ପୁତ୍ର
ବନ୍ଧୁଙ୍କର ସୁଖ ଟିକେ ପାଇଁ ।
କେତେ ଧନୁର୍ଦ୍ଧାରୀ ଦେବଦତ୍ତ ଆଜି
ଭ୍ରମନ୍ତି ନିର୍ଭୟରେ ନିରିହ ମରାଳ ସନ୍ଧାନେ ।
ବର୍ତ୍ତିଗଲ ତୁମେ ବୁଦ୍ଧ କିନ୍ତୁ ଦେଖିଲନି ଥରେ
କେତେ ଅସହାୟ ଆଜିର ଗୌତମ,
ଆଉ ଦେବବ୍ରତ ସବୁ ଯେ
ଚିରଞ୍ଜୀବି ହୋଇଗଲେ ।

***02/12/2017***

‘ଦରିଦ୍ରର ଜାତି’ Daridra ra Jati

ନିଷ୍ପାପ ପିଲାଟି,
ଆଣ୍ଠୋଉ ଆଣ୍ଠୋଉ ଦିନେ
ଠିଆହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା ।
ବାପ ଦେଖିଲା, ଡରିଗଲା,
ଭାବିଲା, ଠିଆ ହେଲେ ପୁଣି ଚାଲିବ,
ଚାଲିଲେ ବାହାରକୁ ଯିବ,
ପେଣ୍ଟ ସାର୍ଟ ମାଗିବ, ପାଠ ପଢିବାକୁ କହିବ,
ଅଧିକ ଖାଇବ, ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢିଯିବ ।
ଏତିକି ଟଙ୍କାରେ ଏବେ ଘର ତ ଚଳୁନି,
ଆଗକୁ କେମିତି ଚଳିବ?
ବଡ ବିକଳ ଲାଗିଲା, ନିରାଶେ କହିଲା,
ନା’ରେ ପୁଅ, ଠିଆ ହୁଅନା
ଠିଆ ହେବା ଭଲ କଥା ନୁହେଁ,
ଏଇ ସଂସାରଟା ଭଲ ଜାଗା ନୁହଁ,
ଚାଲି ବୁଲି ଦୌଡି ଖେଳିବାକୁ ।
ଯେମିତି ଅଛୁ, ଭଲରେ ଅଛୁ,
ସେମିତି ସବୁଦିନ ଆଣ୍ଠୋଉଥା ।

ବଡଭାଇ ଦେଖିଲା,
ରାଗ ତମ ତମ ହୋଇ ଦଉଡି ଆସିଲା,
ମାରିଲା ଗୋଇଠାଟାଏ, କହିଲା,
ଶଳା ଭାବୁଛି ଠିଆ ହେବ !
ତୁ ଠିଆ ହେଲେ ମୋ ଭେଳା ବୁଡିଯିବ,
ମୋ ଭାଗ କମ୍ ହେବ ।
ସେମିତି ଆଣ୍ଠୋଉ ଥା ସବୁଦିନ,
ଠିଆ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ,
ଶଳା ତୋର ଗୋଡ ଭାଙ୍ଗିଦେବି ।

ମାଆ ତାର ବାହୁନି କାନ୍ଦିଲା,
ବିଚରା ଛୁଆଟାକୁ କେହି
ଠିଆ ହେବାକୁ ଦେଉ ନାହାନ୍ତି ।
କେମିତି ସେ ବଡ ହେବ?
ନିଜ ଗୋଡେ ଠିଆ ହେବ,
କେମିତି ଆଗକୁ ବଢିବ?
ବିଚରା ସବୁଦିନ କଣ ଏମିତି ଗୁରୁଣ୍ଡୁ ଥିବ ?

ଏଇଠି ଦରିଦ୍ରତା ମାପଦଣ୍ଡ ନୁହେଁ,
ଭୋଟ ବ୍ୟାଙ୍କର ଯେ ହିସାବ ଚାଲିଛି,
କିଏ ପଚାରୁଛି ଗରିବକୁ
ତୁମ ଘରେ ଖାଇବାକୁ ଅଛି କି ନାହିଁ ।
ଜାତିଆଣ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଅଛି ତ
କେହି ପଚାରିବନି,
ତୁମେ ପାଠ ପଢିଚକି ନାହିଁ,
ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତାର କିଛି ଲୋଡା ନାହିଁ ।
ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ ସବୁ କାମ ପାଇଁ,
ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ଅଛି ।

ଗରିବର ଖାଲି ଭୋକ ଥାଏ ଜାତି ତ ନଥାଏ
ତାର ନା’ ବାପା ଥାଏ ନା’ ଥାଏ ମାଆ,
ଥାଏ ଖାଲି ବଡଭାଇ, ଲୁଟି ଖାଇବାକୁ ।
ଆଉ କୁମ୍ଭୀରର ଲୁହ ଦେଖାଇ,
ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଇ ସତ୍ତାସୁଖ ଭୋଗିବାକୁ,
ଛୋଟ ଆଉ ବଡ କେତେ ରାଜନେତା ।
ତୋର ତ କେବଳ ସେ ଭଗବାନ ଭରଷା
ତାଙ୍କରି ଆଶ୍ରାରେ ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥା ।

***04/01/2018***

ହୃଦୟ ତ ଯନ୍ତ୍ରଟିଏ Hrudaya ta Jantra tie

ସେ ଚାଲି ଗଲା
ଗଲାବେଳେ ହାତ ହଲେଇଲାନି,
ବୋଧହୁଏ ହାତ ଦୁଇ ତାର ବ୍ୟସ୍ତଥିଲେ
ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛିବାରେ ।
ଗଲାବେଳେ ଖାଲି କହିଗଲା
ଏ ଦୁନିଆର ହୃଦୟ ନଥାଏ,
ଦୁନିଆ ମସ୍ତିସ୍କରେ ଭାବେ,
ଧନ ଦଉତଲରେ ମାପି ନିଏ
ମଣିଷର ଜୀବନକୁ ।
ଜାତି, ରୀତି, ନୀତି ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ଏ ଦୁନିଆ,
ଏଠି ହୃଦୟର ମୂଲ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ ।
କିଏ ବା ପଚାରେ ‘ଦି କଉଡି’ର ଏ ହୃଦୟକୁ ?
ହୃଦୟ ତ ଯନ୍ତ୍ରଟିଏ !
ଖେତରେ ପାଣି ମଡେଇଲା ପରି
ଦେହରେ ରକ୍ତ ମଡେଇବାର ପମ୍ପଟିଏ,
ଚାଲୁଥାଏ ଦିନରାତି ଚବିଶ ପ୍ରହର ।
ହେଲେ କେହି ବୁଝେନାହିଁ, ପ୍ରେମ ବିନା
ହୃଦୟଟା ଟୁକୁଡା ଟୁକୁଡା ହୁଏ ଏବଂ
ହୃଦୟକୁ କଷ୍ଟ ବି ବହୁତ ହୁଏ ।

ସିଏ ତ ଜାଣି ପାରିଲାନି,
ସିଏ ମୋର ହୃଦୟ ଥିଲା ବୋଲି,
ତା ବିନା ଶୁଖିଗଲା
ମୋ ମନର ସବୁଜ ଖେତ,
ଆଉ ଉଜୁଡି ଗଲା ବଡ ଜତନରେ ସାଇତା
ମୋର ପ୍ରେମର ଫୁଲ ବଗିଚାଟି ଆଉ
ତା ସାଥେ ଶୁଖିଗଲା ଜୀବନର
କୁଳୁ କୁଳୁ ଛୋଟ ଝରଣାଟି ।

ମନ ମୋର ବ୍ୟାକୁଳ ହେଉଥିଲା,
ଚିତ୍କାର କରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା ।
ହେଲେ, ପୁରୁଷର ଅହଂକାର
ରୁନ୍ଧି ଦେଇଥିଲା ଗଳା ମୋର,
ଲୁହ ସବୁ ଝରିବା ପୂର୍ବରୁ ସତେଅବା
ଜମାଟ ବାନ୍ଧି ଯାଉଥିଲା,
ଶ୍ରାବଣର କଳା କଳା ବାଦଲରେ ।
ବସନ୍ତ ଆସିବା ଆଗରୁ
ବାଟ କାଟି ଚାଲିଗଲା
ଜୀବନରେ କେବଳ ବୈଶାଖ ରହିଗଲା
ବୈଶାଖ ଗଲେ ସିନା ଶ୍ରାବଣ ଆସିବ
ହେଲେ ବୈଶାଖ କେବେ ଯିବ କେହି ଜାଣେନା !

***04/01/2018***